ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಸಿನೇಮಾ ವಿಮರ್ಶೆ

ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು

ಸೂಪರ್‍ ಸಿನೇಮಾದ ನಂತರ ಬಹಳಷ್ಟು ಟೈಮ್ ತಗೊಂಡು, ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರು ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಹ್ಯಾಟ್ ಹಾಕಿರೊ ಸಿನೇಮಾ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಜನರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ರೆ ಏನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.
ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರು ಇಟ್ಟಿರೊ ಹವಾನೆ ಹಂಗೆ, ಡಿಫರೆಂಟಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ, ಉಲ್ಟಾ-ಸೀದಾವಾಗಿ, ಹುಳ-ಹಾವು ಬಿಟ್‍ಬಿಟ್ಟು ಕಥೆ ಹೇಳೊದೆ ಅವರ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಅಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ.

ಸರಿ - ನೇರ "ಉಪ್ಪಿಟ್ಟಿಗೆ" ಬರೋಣ.
ಕಥೆ ಎನಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ, ಏನು ಇಲ್ಲ!
ಮತ್ತೇನು ಎರಡೂವರೆ ಗಂಟೆ ಏನ್ ನೋಡಿ ಬಂದೆ ಗುರು ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರು ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಅಲ್ಲೆ ಇರೋದು ವಿಷ್ಯ!
ಹೆಂಗೆ ಮುಗ್ಸಿದಾನೆ ಉಪ್ಪಿ ಸಿನೇಮಾನ?
ಹಂಗೆ ಈಸಿಯಾಗಿ ಹೇಳಕ್ಕಾಗಲ್ಲಮ್ಮಾ! ಏನಂದ್ರೆ "ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್‍ಬೇಡ, ಹಂಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡ್‍ಕೊಂಡು ಬಾಪ್ಪಾ"
ಥೂ! ಹೋಗ್ಲಿ! ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಹೇಳಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಬಿಟ್‍ಹಾಕು, ಹೆಂಗೆ ಫಿಲಮ್ ಶುರುಮಾಡಿದಾನೆ ಉಪ್ಪಿ?
ಫಿಲಮ್ ಶುರುನಲ್ಲೆ ಎಂಡಾಗತ್ತೆ, ಎಂಡಲ್ಲಿ ಫಿಲಮ್ದು ಟೈಟಲ್ ಬರತ್ತೆ.
ಲೋ, ಏನೋ ಅಂತಿದ್ದೀಯ ನೀನು! ನಂಗೆ ತಲೆ-ಬುಡ ಎರಡೂ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ!
ಹೂನಪ್ಪಾ, ಉಪ್ಪಿದಲ್ವಾ ಸಿನೇಮಾ, ಇನ್ ಹ್ಯಾಂಗಿರಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ?
ಅವನಜ್ಜಿನ ತಂದು! ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡ್‍ಕೊಂಡೇ ಬರ್ತೀನಿ, ಅದೇನು ಕಿತ್ತಾಕಿದಾನೆ ಈ ಸಿನೇಮಾದಲ್ಲಿ ಅಂತ!
ಹಾಗೆ ಬಾ ದಾರಿಗೆ!

ನಾನೇನು ತೀರಾ ಉಪೇಂದ್ರ ಫ್ಯಾನಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ಅವರ ಕೆಲವೊಂದು ಸಿನೇಮಾನ ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೀನಿ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಡೈರೆಕ್ಷನ್‍ನ.
ಉಪೇಂದ್ರ ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಏನಿಲ್ಲ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಓವರ್-ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ನೋಡಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಸಿರೊ ಫಿಲಮ್‍ಗಳು ಉಂಟು, ರಕ್ತ-ಕಣ್ಣೀರು ಒಂದು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.
ತರಲೆ ನನ್ ಮಗ, ಶ್!, ಓಂ, ಆಪರೇಶನ್ ಅಂತ, ಸ್ವಸ್ಥಿಕ್ - ಎಲ್ಲಾ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರೊ ಕ್ಯಾಟಗರಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಾಯಕ ನಟರು, ಒಳ್ಳೆ ಸಿನೇಮಾಗಳು.
ಏ, ಉಪೇಂದ್ರ, ಸೂಪರ್, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು - ಅವರೆ ನಾಯಕ. ಆದ್ರೆ, ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ ಏನೋ ಒಂದು ಸಾಮ್ಯತೆ ಇರೊ ಸಿನೇಮಾಗಳು. ಡಿಫರೆಂಟಾಗಿದೆ, ಆದ್ರೆ ಬೇರೆಯವರ ಸಿನೇಮಾದಿಂದ, ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರ ಸಿನೇಮಾದಿಂದಲ್ಲ.

ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿಂಪಲ್ (ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ) ಐಡಿಯೋಲಜಿನ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಕಥೆ (ಎನ್ ಕಥೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ಬೇಡಿ) ಕಟ್ಟಿರೋದು.
ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೆ "ನೀನು" ಖುಶಿಯಾಗಿರ್ತೀಯ!
ಹಾಗಿರಕ್ಕೆ ಏನಪ್ಪಾ ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ - ಖುಶಿಯಾಗಿ ಇರೋದಕ್ಕೆ "ಇಷ್ಟ"/"ಇರಾದೆ" ಬೇಕು.
ತಲೇಲಿ ಇರೊ ಮೆದುಳನ್ನು ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಉಪಯೋಗಿಸೊ (ಹಾಳು ಮಾಡೊ) ಬದಲು, ಈಗಿರೊ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿರು.
ಇದೇಲ್ಲಾವನ್ನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಇನ್‍ಮೇಲಿಂದ ಯೋಚನೆನ ಮಾಡೋದೇ ಬೇಡ ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿರ್‍ತಾನೆ "ನೀನು".
ನಡುವೆ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ಭೂತಕಾಲದ "ನಾನು" ರೌಡಿಗಳ ಜೊತೆ, ಭವಿಷ್ಯದ "ಅವನು" ಪೋಲೀಸರ ಜೊತೆ ಬಂದು ಹೋಗ್ತಾ, ಕನ್ಫ್ಯೂಷನ್‍ಗೆ ಬೇಕಿರೊ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತುರುಕಿಸಿದ್ದಾರೆ ಉಪ್ಪಿ.
ಗೊಂದಲ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು (ತಲೆಗೆ ಹುಳ ಬಿಡೋದು) ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರ ಮೂಲ ವಿಚಾರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವೊಂದು ಅನಾವಶ್ಯಕ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟಿತ್ತು.
ಕಥಾವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿನ ಲೂಪ್‍ಹೋಲ್ಸ್ ಅಥವಾ, ಉಪ್ಪಿಯ ಉದ್ದೇಶವೆ ಅದೆ ಆಗಿರಬಹುದು - ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಂದು ವಿವರಣೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಎಳೆಗಳಿವೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ:
೧. ನಾಯಕಿ ಮತ್ತು ರೌಡಿಗಳ ಸಂಭಂದ, ಅಪ್ಪ-ಮಗಳು ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿನ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ ಇತ್ತು
೨. ನಾಯಕಿಗೆ ನಾಯಕ ಇಷ್ಟ ಆಗಲು ಇರುವ ಕಾರಣಗಳು (ನನಗೆ) ಕನ್‍ವೆನ್ಸಿಂಗ್ ಇರಲಿಲ್ಲ - ಲವ್ ಅಟ್ ಫಷ್ಟ್ ಸೈಟ್!?
೩. ಪಾರುಲ್ ಯಾದವ್ ನ ಕಥೆಯನ್ನ ಯಾಕೆ, ಹೇಗೆ ಒಮ್ಮಿಂದಲ್ಲೆ ನಂಬಿದಳು ನಾಯಕಿ ಅನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಕನ್‍ವೆನ್ಸಿಂಗ್ ಇರಲಿಲ್ಲ
೪. ನಾಯಕನ ತಂಗಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವನ ಕೊಲೆ - ಯಾರಿಂದ, ಯಾಕೆ!

ಓಪನ್ ಎಂಡೆಡ್ ಎಳೆಗಳು ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿರೊ ಎಳೆಗಳು ಈ ಕಥೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲವೇನಿತ್ತೊ.
ಹಾಡುಗಳು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ, ಸಿನೇಮಾಟೊಗ್ರಾಫಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಪ್ರತಿ ಫ್ರೇಮಿನಲ್ಲಿ ರಿಚ್‍ನೆಸ್ ಕಾಣಿಸಲು ಬಹಳಷ್ಟು ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ!
ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ರೋಲ್ಸ್ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ, ಹೊಸ ನಾಯಕಿ, ಹೊಸದಾಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾಳೆ, ಹಳೆ ಕಲಾವಿದರಿಗೆಲ್ಲ ಉಪ್ಪಿ ಒಂದು ಚಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ನವರಸ ನಾಯಕರ ಕಟ್ಟಾ ಅಭಿಮಾನಿಯೊಬ್ಬ "ಏನ್ ಕಿತ್ತಾಕಿದಾನೆ ನಿಮ್ ಉಪ್ಪಿ ಈ ಮೂವಿಲಿ, ಅದೆ ಹಳಸಿರೊ ನೀನು ಬಿಟ್ಟು?
ಹಳೆ ಚಪ್ಪಲಿಗೆ ಅಂಟಿರೊ ದನದ ಗೂಸ ತರ, ಇನ್ನೂ ಅದ್ರಲ್ಲೆ ತಗಲಾಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ" ಅಂದಿದಕ್ಕೆ,
ಉಪ್ಪಿ ಅಭಿಮಾನಿ ಅಂದ, "ಹಳೆ ಹ್ಯಾನ್ಗೋವರ್ ಇರೋದಿಂದ್ರಾನೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರೋದು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಡಗಾರ್ ಅಂತಾನೆ ಸಿನೇಮಾ ಮಾಡಿರೋನು ನಮ್ ಉಪ್ಪಿ.
ಕೆಲ್ಸಾ ಇಲ್ದಿರೊ ಯಾವೊನೊ ಒಬ್ಬ, ಎನನ್ನೊ ಕೆರ್ಕಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಇನ್ನೇನೊ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ ಅಂತೆ - ಹಾಂಗಾಯ್ತು ನಿನ್ ಕಥೆ. ಡ್ಯಾಶ್ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ನೆ ಹೊಯ್ತಾ ಇರು, ಅವ್ವ್, ಕಚ್‍ಬುಡ್ತೀನಿ"

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಐಡಿಯ ಇಟ್‍ಕೊಂಡು, ಮಾಸ್ ಮೂವಿ ಮಾಡಿ, ತಲೆಕೆಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ "ಎತ್ತಿದ ಕೈ" ಎಂದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

- ಗಿರೀಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ

ನಾನು ಕಂಡ "ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ"

ನಾನು ಉಡುಪಿಯವನು, ಈ ಸಿನೇಮಾದ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಥವಾ ನಿಲುವು ನಿರ್ವಾಜ್ಯವಾಗಿಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದೇನೊ! ಆದರೂ ನನಗನಿಸಿದ್ದು, ನಾನು ಕಂಡ "ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ":

ಕಪ್ಪು ಕಾಗೆಗೆ ಮಿಕ್ಕಿರೊ ಬಣ್ಣ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ?
ಥಿಯೇಟರಿನಿಂದ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಆಚೆ ಬಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಅವನ ಅರಿವಿಕೆಯ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ ಬೇರೆ ಆಯಾಮಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ?

ಕೆಲವೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಅನಾವರಣ ಅಮೋಘ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಿನೇಮಾದ ಆರಂಭದ ದೃಶ್ಯ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿನೇಮಾಟೊಗ್ರಾಫಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೋರಕವಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ನಿರೂಪಣೆ.

ಸಿನಿಮಾದ ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ, ನಿರ್ದೇಶಕ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂತ್ಯ ಅಥವಾ ಉತ್ತರದ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.
ನನಗನಿಸಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ನೇರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡಿದವರು, ಭಾಗಿಯಾದರು ಅವರವರ ದೄಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುವುದು ನಿರ್ದೇಶಕನ ಆಶಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಒಬ್ಬಳು ಪತ್ರಕರ್ತೆ.
ಅವಳ ನಿಲುವು ಅದೆಷ್ಟು ತಟಸ್ಥವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಘಟನೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾಲುದಾರನ ಬದುಕಿನ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಾಕ್ಷಿದಾರಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವಳ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಈ ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಾದ್ಯ.

ನಿರ್ದೇಶಕ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ಆದಷ್ಟು ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಹಾಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡೆ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ.
ಪೇಪರ್ ಪೇಪರ್ ಸಾಂಗ್‍ನಲ್ಲಿಯ ಮಕ್ಕಳ ನೃತ್ಯ, ಹುಲಿ ವೇಷದವರ ಡಾನ್ಸಿಗೆ "ಬಾ ಬಾರೊ ರಣಧೀರ" ಹಾಗು "ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಹಾಡಿ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ" ಬೀಟ್ಸ್, ತಾರ ಮೀನ್ ಸಾರ್ ಮಾಡುವಾಗಿನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಡಿಟೈಲ್ಸ್‍ಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು ಕಚಗುಳಿ ಇಟ್ಟು ಹೋಗುವ "ಕಾಕಿಗ್ ಬಣ್ಣ ಕಾಂತ?" ಹಾಡಿನ ಶೃತಿ, ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ "ಅದು" ಏನಿರಬಹುದು ಎಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಬಿಡುವ ಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರಯತ್ನ, ಚರ್ಚಿನ ಒಳ ಹೋಗುವ ಮುಂಚೆ ಚಪ್ಪಲನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಚರ್ಚಿನ ಬಗೆಗಿರುವ ಗೌರವ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲಿ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಸಮಂಜಸತೆ ಕೊಡುವ ಹಾಡು "ಅದೇನೋ ಹೇಳಲು ಬಂದವನು, ಹೇಳದೆ ಮಾತನುಳಿಸುಕೊಂಡು ಹೋದನು". ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಪಾತ್ರದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ರೀತಿ ನನಗಿಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಸಿನೇಮಾದ ಹಿನ್ನಲೆ ಸಂಗೀತ ಹಾಗೂ ಹಾಡುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ, ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೊತೆಯಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ; ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಪೋಣಿಸಿದ ಮುತ್ತಿನಸರದಂತೆ ರಂಜಿಸಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮೋಸವಿಲ್ಲ.
ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ, ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ಸಂಗಿತದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರ/ನಟರ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಸಿನೇಮಾದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ, ಸುಮಾರಷ್ಟು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದು, ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ರತ್ನಕ್ಕನ ಬೆಂಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಉಡುಪಿಯವನಾದರೂ ರಘು ಮಾತಾಡುವಾಗೆಲ್ಲ ಉಡುಪಿ ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ತುಳುವಿನ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು.

ಇಲ್ಲದ ಕಾಗೆಯನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ, ಬಂಗಿ ಸೇದುವ ಬಾಲುವಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹಿತನ ಬಗೆಗಿನ ಪಕ್ಷಪಾತದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂದೇಹದ ಸುಳಿಯಿಂದಾಗಿ, ರಿಚ್ಚಿ ರಘುವನ್ನು ಸಾಯಿಸಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ರಿಚ್ಚಿಯ ಗೆಳೆಯ ದಿನೇಶನು ಕಥೆಯನ್ನೂ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲ.
ಶೈಲೇಶನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತೆ-ಕಂತೆಗಳೆ ತುಂಬಿವೆ. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡಿರುವ ಘಟನೆಗಳು ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ.
ಶಂಕರ್ ಪೂಜಾರಿ ರಿಚ್ಚಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮುನ್ನನಿಗೆ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿರುವ ವಿಷಯ ಕೊನೆಗೂ ಗುಟ್ಟಾಗೆ ಉಳಿಯಿತು.
ರತ್ನಕ್ಕನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರದ ಮಗನಿಗಾಗಿ ರತ್ನಕ್ಕ ಕಾದಿದ್ದಷ್ಟೆ ಸಿಗುತಿತ್ತೇನೊ? ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು, ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಅವಳ ಕಥೆಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ನಿರ್ದೇಶಕ!
ಕತ್ತಲಿಗೆ ಹೆದರುವ ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸು ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧತೆಯ ಹೊರತು ಬೇರೇನು ಸಿಗದೇನೊ! ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಾಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ನಿರ್ದೇಶನದ ಜೊತೆಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮ್ಯಾನರಿಸಂನಿಂದ ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿ ನಟನಾಗಿಯೂ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ ರಕ್ಷಿತ್.
ಉಳಿದಂತೆ ತಾರ, ಕಿಶೋರ್, ಬಾಲ ನಟ ಸೋಹನ್, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಚ್ಚುತ್ ಎಲ್ಲರ ನಟನೆ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು.
ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ ಯಜ್ನಾ ಶೆಟ್ಟಿ, ಪ್ರಥಮ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಚಿತ್ರಕಥೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟ ದಿನೇಶ್, ರಿಶಭ್ ಹಾಗೂ ರಘು.

ಯಾಕೆ? - ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದೆ ರಿಚ್ಚಿ ಸಾಯುವಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಯಾಕೆ-ಹೇಗೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಉಳಿಸಿ ಉತ್ತಮವಾದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೆ ಕಾಣಿಸಿದ್ದಾನೆ ನಿರ್ದೇಶಕ.
ಸಿನಿಮಾದ ಕೊನೆಯೇನೆಂದರೆ - ಅವರವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ, ಅವರ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ, ಅವರವರ ವಿವರಣೆ.
ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ "ಅವನು ಕಂಡಂತೆ" ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುವ ಅಧಿಕಾರವೂ ಇದೆ.

ಚುಕ್ಕಿ

ಹಳೆಯ ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು...
ಚುಕ್ಕಿ


ನೀನು,
ಬೆಳ್ಳಿ ಮೋಡದ ಬಾನಿನೊಳಗೊಂದು 
ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ತಾರ
ಎಲೆಯಿರದ ಬಳ್ಳಿಯಲೊಂದು 
ನಗುವ ಮೊಗ್ಗು
ಕಪ್ಪು ಕಡಲನು ಚುಂಬಿಸಿ 
ಕೆಂಪಾಗಿಸುವ ನೇಸರ

ನೀನು,
ಸುಡುವ ಮರುಭೂಮಿಯ ಪಯಣದಿ 
ತಂಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ
ಕಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಅರಳಿ 
ನಿಂತಿರುವ ರಂಗೋಲಿ
ಕರಿ ಚಾದರ ಹೊದ್ದಿರುವ ಆಗಸದಲೊಂದು 
ಒಂಟಿ "ಚುಕ್ಕಿ"



======================


ಮನಸ್ಸು


ನಾ ನೋಡೊ ಕನ್ನಡಿ ಗಾಜಿನದಲ್ಲ
ನೀರ ತೆಳು ಮೈಯದು
ಗಾಜ ಒಡೆಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ
ಕಲ್ಲೊಂದ ಎಸೆದರಷ್ಟೆ ಸಾಕು
ಒಣ ಎಲೆಯೊಂದು ಬಿದ್ದರಷ್ಟೆ ಆಯ್ತು
ಗಾಳಿಯ ತುಸು ಸ್ಪರ್ಶವೆ ಸಾಕು

ವಯಸ್ಸು ಮೊವತ್ತೊಂದು!

ಅನಾಮಿಕರು, ಸಹ
ಪಯಣಿಗರು
ಬಂದವರು, ಹೋದವರು
ನಿಂತು ನಕ್ಕವರು, ನೆರಳಿಗೆ
ಹೆಗಲಾದವರು
ದೂರದ ಬೆಟ್ಟಗಳು
ತೀರದ ಅಲೆಗಳು
ಮಾನಸ ಸರೋವರಗಳು
ರಹದಾರಿಯುದ್ದ ಕಾಣದ
ತಿರುವುಗಳು

ಕನಸು ಅಂಚೆ ಚೀಟಿಗಳಂತೆ
ಮನಸೋ ಬಾಲಂಗೋಚಿಯಂತೆ
ಮಾಡಿದ್ದು ಹತ್ತಾರು
ಕಂಡಿದ್ದು ಹಲವಾರು
ಉಳಿಸಿದ್ದೋ ನೂರಾರು!
ಬೇಕುಗಳ ಪಲಾಯನ
ಬಿಡಲಾರದವುಗಳ ಸಹ
ಗಮನ

ಕಣ್ಣ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಬೆನ್ನ ತೋರಿಸಿ
ಮಾಸಿ ಮರೆತ ನೆನಪುಗಳು
ಇಷ್ಟಾದರೂ, ಮನಸ್ಸು
ಕನಸ ಕಾಣುವುದ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ
ಗಳಿಗೆಗೊಂದು
ದೇಹಕೋ,
ದಾಟಿತ್ತು ವಯಸ್ಸು ಆಗಲೆ
ಮೊವತ್ತೊಂದು

ನೀ...

ಚುಟುಕು - ಚೂರು ಗುಟುಕು

ಚುಟುಕು - ಚೂರು ಗುಟುಕು


ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು
ಕಹಿಯಾಗಿದ್ದರೆ
ಬದುಕ ಮಾಡುವುದು
ಪ್ರಸಾರ
ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು
ಸಿಹಿಯೊ?
ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಕಾಮನ
ಬಿಲ್ಲು

--

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಕನಸ ಹಿಂದೆ
ಬಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ
ಅನಿಸುವುದು, ನಾನು
ನೆರಳ ಹಿಡಿಯ
ಹೊರಟ
ಬೆಳಕು
ಹತ್ತಿರ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ
ಉಳಿಯುವುದು ಬರಿ
ಶೂನ್ಯ


--

ಮೌನಕೆ
ಯಾಕೊ ತಿಳಿಯದು
ಹಗಲೊಂದಿಗೆ ಮುನಿಸು
ಕತ್ತಲ ಜೊತೆ
ಸರಸವಾಡೆ
ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು
ನೋವು

--

ಅಳಿದುದಕೆ ಕೊರಗಿ
ಬಾಡುತಿವೆ ಇಂದುಗಳು
ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ
ಬದುಕು ಬಾಗುವತ್ತ
ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಗುಣಿತ
ಚಿಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ
ಶೂನ್ಯವನ್ನಳಿಸುವತ್ತ

It's a (Good) Dream

I dream a lot and I have always loved dreaming. I can do a lot many things which I could never do in reality; defying gravity, walking on water, revisiting my past and getting few things right this time to name a few. During a bad day at office, I always end up debugging some code and ending up in a recursive loop in my dreams. When I was kid, when I was told of freedom fight, I had this series of dreams in which I was fighting for the freedom, was chased by British police. It used to run like TV serials, night after night. At times I have weird dreams like death of loved ones. I even saw myself dying so many times and interestingly I was left with a pair of eyes and nothing else, just to see how people take my death!

Good thing about dreaming is even when I wake up after having a bad dream, I love to realize that I was living in a dream. It’s all so relieving, as I know that I was not close enough to reality at that moment. Though it scares the hell out of me when I was still dreaming, now I can go back to my sleep peacefully. But there was time when I cried my heart out to wish it was a dream, nothing but a bad dream. I even dream of getting back those things which I have already lost in my reality, only to wake up that I was having a good dream and the things are bad in reality. It works both the way. At least such dreams give momentary happiness. Dreams do good!

I don’t think I will be close enough to completion if I don’t mention about Inception movie, when it comes to Dreams. I just loved the movie and the best part of the movie for me was the way movie ended. Not because the way Nolan left us wondering about the confusion he had created by letting the totem spin around its axis, but for what Cobb does in the end. Basic idea in the movie to know whether you are still dreaming or not is to spin the totem, which would stop if you are not dreaming and wound not stop at all otherwise. And when Cobb goes home to join his kids, he spins his totem, and he doesn't even bother to look at it. All he cares is he can be with his kids; whether it’s in reality or in dream. It was for us that Nolan showed that spinning totem. We either worry about the spinning totem or Cobb finally uniting with his family. I chose to enjoy the good dream!